دو چیز طیره عقلست دم فروبستن
به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشی
حرف نزدن چیز خیلی خیلی بدی است. آنهم حرفهایی که باید زده شود ولی نمی شود. آدم های پرحرف
آدمهای مورد احترامی نیستند .حوصله اطرافیان را سر می برند.خودشان پشیمان میشوند .برعکس این قضیه
هم خوب نیست .حرفهایی هست که باید زده شود ولی نمی شود واین خیلی بد است.
خیلی از سوء تفاهم ها از حرف نزدن است .از درد دل نکردن است. گاهی با یک ردو بدل کردن چند جمله
مشکلات حل می شود.
البته این مشکلات از بعضی از تربیت های غلط یا عادتهاست. ورفع آن با با تمرین حل می شود.
شما از چه نوع افرادی هستید ؟
افرادی که بعد از یک اتفاق با دوست یا هکار یا فامیل یا همسر می گوییند :" ....بهش گفتم ...."
یا افرادی که می گویند : " می خواستم بهش بگم .....""
افراد دسته اول خیال و وجدان راحتی دارند .حرفهایشان را زده اند .حالا تجزیه تحلیل می کنند.
اما افراد دوم آدم های ترسوی محافظه کاری هستند که نه تنها از عهده یک گفتار ساده بر نمی آیند
بلکه نتوانستند حق خود را بگیرند و بگویند و مدام در درگیری با خودشان، در ذهنشان با خود کلنجار
می روند و خود خوری می کنندو طرف مقابل هم هیچ خبری از حرفهای دل او ندارد.
بیشتر مشکلات (البته مشکلات این افراد دسته دوم ) زن و شوهرها از حرف نزدن است. مرد
یک چیزی می گوید، یا یک رفتاری نشان میدهد. زن به جای بحث و گفتگو درخود فرو می رود تجزیه
تحلیل میکند نتیجه میگیرد ناراحت میشود فحش می دهد جوابهای کوبنده می دهد اما همه را در ذهنش.
درحالی که شاید با یک سوال و جواب ساده با یک حرف زدن مشکل حل می شود. همین اتفاق در محیط
کار ودنیای بیرون از خانه هم ممکن است اتفاق بیفتد وباعث شود چه مسایل و مشکلاتی را پدید آورد.
دنیای امروز ما دنیای کمبود آب ، کمبود تغذیه سالم ، کمبود هوای سالم و کمبود حرف زدن است.
آیا جز این است؟